A A
Międzynarodowy Konkurs Muzyki Polskiej im. Stanisława Moniuszki w Rzeszowie / 20 – 27 września 2019

Antoni Stolpe

Antoni Stolpe / źródło: Wikimedia Commons

 

 

 
 
UTWORY KAMERALNE
UTWORY NA FORTEPIAN

 

(23.05.1851 – 7.09.1872) pianista i kompozytor urodzony w Puławach, zmarły w Meranie (obecnie Merano, Włochy). Pochodził z umuzycznionej rodziny. Gry na fortepianie uczył się u ojca – Edwarda Stolpe (pianisty, pedagoga i kompozytora), najpierw prywatnie, później zaś w Instytucie Muzycznym w Warszawie. Kształcił się także u Augusta Freyera oraz u Stanisława Moniuszki. Studia ukończył otrzymując „wielką nagrodę” za grę na fortepianie oraz I nagrodę za postępy w nauce kontrapunktu. Edukację muzyczną sfinalizował studiami w Berlinie u Friedricha Kiela oraz w tamtejszej Neue Akademie der Tonkunst pod kierunkiem Theodora Kullaka. Naukę u obu pedagogów zakończył wyjątkowo wcześnie w efekcie błyskawicznego osiągnięcia wysokiego poziomu umiejętności muzycznych.

Jako pianista zadebiutował w wieku 16 lat w Resursie Obywatelskiej, wykonując jedną z etiud Fryderyka Chopina oraz autorski Mazurek h-moll. W późniejszym okresie bardzo często podczas koncertów prezentował własne utwory. Występował nie tylko jako pianista, ale również jako dyrygent. Dodatkowo zajmował się pedagogiką, pracował m.in. na macierzystej berlińskiej uczelni, prowadząc klasę fortepianu.

Na twórczość Stolpego składają się kompozycje orkiestrowe, utwory kameralne, fortepianowe, chóralne, a także pieśni na głos z towarzyszeniem instrumentalnym. W pierwszej z wymienionych grup znaleźć można takie gatunki jak: symfonia, uwertura, fantazja i in. Dzieła kameralne pisał głównie na obsady smyczkowe, nierzadko z obecnością fortepianu. W tym rodzaju twórczości korzystał m.in. z gatunku sonaty, wariacji, preludium, fugi, etiudy, fantazji i tańców. Pieśni, w których głosowi towarzyszyć może fortepian lub zespół kameralny, oparte zostały na tekstach poetów takich jak: Aleksander Michaux, Victor Hugo czy Jan Czeczot. Utwory chóralne posiadają najczęściej akompaniament organów i/lub zespołu kameralnego. Niekiedy dołącza kompozytor głosy solowe. W kompozycjach tych dominuje tematyka religijna.

Recenzenci występów pianistycznych oraz kompozycji Stolpego, wśród których znalazły się takie postaci jak: Zygmunt Noskowski czy Władysław Żeleński, zgodnie przyznawali talent, dojrzałość i wysoki poziom artystyczny dzieł kompozytora. Wskazywano na współistnienie młodzieńczej fantazji, dynamizmu oraz szacunku dla tradycji klasycznej. Chwalono dramaturgię i przejrzystość formy, a także umiejętność korzystania ze współczesnych ogólnoeuropejskich osiągnięć kompozytorskich. Stosowane zabiegi fakturalne, instrumentacyjne oraz melodyczne wyróżniają Stolpego na tle innych, epigońskich kompozytorów tego czasu. Większość jego dzieł nosi rys symfonizmu, na co wskazują m.in.: rozbudowana orkiestra, instrumentacja oraz budowa niektórych akordów w twórczości kameralnej. Po śmierci twórcy większość jego dzieł została szybko zapomniana. Talent, który posiadał, predestynował go do dokonania znaczących osiągnięć na gruncie muzyki polskiej, jednak przedwczesna śmierć położyła kres dalszej twórczości.

 

Źródło biogramu: Chmara-Żaczkiewicz Barbara, Stolpe Antoni, w: Encyklopedia muzyczna PWM, Dziębowska Elżbieta (red.), t. 10, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 2007, ss. 125-126, opracował Antoni Szymański.

 


ORGANIZATOR
WSPÓŁORGANIZATOR
PATRONAT NARODOWY PREZYDENTA RP
PATRONAT NARODOWY
PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ ANDRZEJA DUDY
W STULECIE ODZYSKANIA NIEPODLEGŁOSCI
PARTNERZY
PATRONI MEDIALNI
Międzynarodowy Konkurs Muzyki Polskiej
im. Stanisława Moniuszki w Rzeszowie
20 – 27 września 2019


Wszelkie Prawa Zastrzeżone 2018 Międzynarodowy Konkurs Muzyki Polskiej im. Stanisława Moniuszki.
Instytut Muzyki i Tańca w Warszawie
Dofinansowano ze środków
Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego