A A
Międzynarodowy Konkurs Muzyki Polskiej im. Stanisława Moniuszki w Rzeszowie / 20 – 27 września 2019

Tadeusz Szeligowski

Portret Tadeusza Szeligowskiego, autor: Benedykt Jerzy Dorys (1901-1990), 1948 r. / źródło: Biblioteka Narodowa (Polona)

 

 

 
 
UTWORY KAMERALNE
UTWORY NA FORTEPIAN

 

(13.09.1896 – 10.01.1963) kompozytor i pedagog urodzony we Lwowie, zmarły w Poznaniu. Pochodził z umuzycznionej rodziny. Regularną edukację muzyczną odbywał w Konserwatorium Galicyjskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie w klasie fortepianu Viléma Kurza oraz w klasie teorii muzyki Stanisława Niewiadomskiego. Uczył się dodatkowo u Bolesława Wallka-Wallewskiego (harmonia i kontrapunkt) oraz u H. Petersa (fortepian), a także studiował muzykologię pod kierunkiem Zdzisława Jachimeckiego. Kształcenie muzyczne sfinalizował w Paryżu, ucząc się pod okiem Nadii Boulanger oraz Paula Dukasa. Oprócz muzycznych, ukończył także studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim i pracował później w tym zawodzie.

Kariera pedagogiczna Szeligowskiego była bardzo bogata. Uczył m.in. w Konserwatorium Muzycznym w Poznaniu, w Konserwatorium Muzycznym w Wilnie, w Konserwatorium im. Mieczysława Karłowicza, w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej w Lublinie, a także w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu i Warszawie. Prowadził zajęcia z teorii muzyki oraz kompozycji. Wśród jego najwybitniejszych wychowanków znalazły się takie postaci jak: Augustyn Bloch, Henryk Czyż, Jan Fotek, Andrzej Koszewski, Włodzimierz Kotoński, Zygmunt Krauze, Bernadetta Matuszczak, Witold Rudziński czy Władysław Słowiński.

Wykazał się również znaczącą aktywnością na polu organizacji i rozwoju życia muzycznego. Działał m.in. w Stowarzyszeniu Młodych Muzyków Polaków w Paryżu, w Centralnej Poradni Amatorskiego Ruchu Artystycznego, był wiceprezesem Wileńskiego Towarzystwa Filharmonicznego, przyczynił się do powstania Rady Wileńskich Zrzeszeń Artystycznych, przewodniczył Związkowi Kompozytorów Polskich oraz Towarzystwu Muzycznemu im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu, a także znalazł się w gronie założycieli festiwalu Poznańska Wiosna Muzyczna. Wpływał również na rozwój ruchu upowszechniania muzyki poprzez działalność na tym polu wraz z małżonką – muzykologiem Stanisławą Harasowską, z którą napisał pracę Lekcje słuchania muzyki. Zarys metodyki dla szkół umuzykalniających oraz m.in. poprzez założenie Szkoły Umuzykalniającej. W wielu instytucjach edukacyjnych pełnił funkcje kierownicze. Dodatkowo, organizował i prowadził zespoły muzyczne (m.in. Chór im. Stanisława Moniuszki i zespół wokalny Pro Arte. Intensywnie zajmował się także publicystyką muzyczną, pisząc na tematy dotyczące rozwoju i upowszechniania kultury muzycznej w Polsce m.in. do „Muzyki Polskiej”, „Kuriera Poznańskiego”, „Kuriera Wileńskiego” czy „Ruchu Muzycznego”. Za swoją działalność uhonorowany został licznymi nagrodami, m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz nagrodami przyznawanymi przez Polskie Radio, ZAiKS czy ZKP.

W twórczości kompozytorskiej Szeligowskiego najliczniejszą grupę stanowią kompozycje z głosami wokalnymi w obsadzie. Są to utwory przeznaczone na chór a cappella, chór z towarzyszeniem głosów solowych i instrumentów, a także pieśni na głos z fortepianem. Znaleźć można w tej grupie gatunki takie jak: motet, psalm, msza, kantata, ballada czy suita. Komponując utwory tego typu, korzystał kompozytor z polskich i łacińskich tekstów religijnych, z tekstów ludowych, a także z twórczości poetów polskich i zagranicznych, m.in.: Emila Zegadłowicza, Marii Konopnickiej, Jarosława Iwaszkiewicza, Aleksandra Puszkina, Federica Garcíi Lorki, Kazimierza Wierzyńskiego, Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego, Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego i in. W spuściźnie twórcy znajdują się również kompozycje orkiestrowe (utrzymane w gatunkach takich jak suita czy uwertura), utwory kameralne na obsady od podwójnych do kwintetu oraz muzyka na fortepian (m.in. miniatury taneczne, sonatina, sonata i etiudy). Spod pióra kompozytora wyszły dodatkowo dzieła operowe oraz ilustracje muzyczne do spektakli teatralnych i filmów.

Twórczość Szeligowskiego jest bardzo zróżnicowana pod względem stylistycznym. Odnaleźć w niej można odwołania do renesansu, folkloru polskiego, dodekafonii, a także przejawy estetyki neoklasycznej i neoromantycznej. Ważnym założeniem dla twórcy była komunikatywność jego muzyki.

 

Źródło biogramu: Mrygoń Adam, Szeligowski Tadeusz, w: Encyklopedia muzyczna PWM, Dziębowska Elżbieta (red.), t. 10, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 2007, ss. 239-241.


ORGANIZATOR
WSPÓŁORGANIZATOR
PATRONAT NARODOWY PREZYDENTA RP
PATRONAT NARODOWY
PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ ANDRZEJA DUDY
W STULECIE ODZYSKANIA NIEPODLEGŁOSCI
PARTNERZY
PATRONI MEDIALNI
Międzynarodowy Konkurs Muzyki Polskiej
im. Stanisława Moniuszki w Rzeszowie
20 – 27 września 2019


Wszelkie Prawa Zastrzeżone 2018 Międzynarodowy Konkurs Muzyki Polskiej im. Stanisława Moniuszki.
Instytut Muzyki i Tańca w Warszawie
Dofinansowano ze środków
Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego